มาเขียนบันทึกเอาไว้ เผื่อวันหลังจะกลับมาอ่าน..

เมื่อประมาณกลางเดือนตุลา ปี 2550 ด้วยความที่เราก็อยากจะไปเที่ยว เพราะอยู่บ้านติดกันมาหลายเดือนแล้ว และคุณหญิงก็ปิ๊กบ้านที่เชียงใหม่ เราก็เลยอยากจะขึ้นไปเชียงใหม่บ้าง บังเอิญคุณน้องแคทก็นอยๆ เลยชวนกันไปเชียงใหม่
ด้วยชื่อทริปว่า “ขบวนการเชียงใหม่เพื่อชีวิตที่ช้าลง” จำได้ว่าพยายามหาพรรคพวกแล้ว แต่สุดท้ายก็เหลือแค่ 2 คน งานนี้แคทเป็นหัวหน้า ผมเป็นรองฯ ลูกน้องไม่มี

เราออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เชียงใหม่โดยนครชัยแอร์ เที่ยวเวลา 21.30 น. ของวันที่ 18 ตุลาคม 2550 มีเรา คุณหญิงและท่านหัวหน้า พวกเรา landing ถึงสถานีขนส่งอาเขตในตอนเช้าของวันที่ 19 น้องชายคุณหญิงมารับเราไปส่งยังที่พัก คุณหญิงก็กลับไปที่บ้าน เหลือผู้ร่วมขบวนการ 2 หน่อ หลังจากนั้นก็เรื่อยเปื่อย ออกไปเดินนิมมาน สวนดอก กาดสวนแก้ว ตามประเพณีนิยมของคนกรุงเทพฯ

เย็นวันนั้น เคท โทรมาหาแคท นัดมาเจอที่ไมค์เบอร์เกอร์ ก็ได้เจอเคทและเพื่อนๆ (มด นุ่น ฝัน จอมและเพื่อนจอม)

แล้วพวกเราก็พร้อมออกกำลังกายยามดึก ที่ warm up ด้วยความคึกคะนองในตอนแรก ทำให้เรานำตัวเข้าไปยังส่วนที่คาดว่าจะลึกที่สุดของที่นั่นได้ แต่ไม่นานหลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของธาตุทั้ง 4 ในร่างกายเริ่มปั่นป่วนจนทุกคนมีมติเป็นเอกฉันท์ 7:1 ว่า เราควรออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที แล้วเราก็โคจรไปยังร้าน seascape กันต่อ และก็นั่งสนทนากันเพื่อให้ร่างกายกลับสู่สภาวะปกติก่อนเข้านอน อ่านต่อ »

รู้สึกว่าหนึ่งวันไม่ได้มี 24 ชั่วโมง รู้สึกว่ามันมีน้อยกว่านั้น
เพราะสิ่งที่เราทำมีมากขึ้น เป็นสมการการรักษาสมดุลของธรรมชาติ

1 day = 24 hours
1 hour = 60 minutes
1 minute = 60 seconds
then, 1 day = 60×60x24 = 86400 seconds

เราอาจจะรู้สึกว่ามีเวลาตั้งวันละ 86400 วินาที
ถ้าลองเปรียบเทียบ เรามานั่งนับ 1 ถึง 86400 เราคงเซ็งตายแน่ๆ แล้วก็คงรู้สึกว่าเวลามันช้าเหลือเกิน
นั่นเพราะเราทำเพียง 1 งาน คือ การนั่งนับเลขไปเรื่อยๆ
แต่ถ้าเราเปรียบเทียบเป็นความเร็วการพิมพ์สัมผัส 40 คำต่อนาที (60 วินาที)
ใน 1 ชั่วโมง เราจะพิมพ์ได้ 2400 คำ แต่เสียเวลากด enter และ backspace ไปอีก ทำให้ได้ไม่ถึง 2400 คำตามอุดมคติ ดังนั้น ถ้าเราลองเปรียบเทียบ วันหนึ่งๆ เราคุย msn กับคนอื่น พิมพ์ไปทั้งสิ้น 24000 คำ โดยที่เราไม่รู้ตัว นั่นคือ เรากำลังเสียเวลาให้กับ msn ถึง 10 ชั่วโมงอุดมคติ (เกิน 10 ชั่วโมงความจริง)

ดังนั้นตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าใครขโมยเวลาของผมไป :)

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะผมเชื่อว่าทุกสิ่งในโลกล้วนรักษาสมดุลตามธรรมชาติ นั่นคือการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เมื่อเสียเวลากับ msn นั่นหมายถึงคุณจะได้บางสิ่งบางอย่างที่คุณไม่สามารถรู้ได้ในอัตราที่เท่ากัน
และผมเชื่อว่าสิ่งนั้น สุดท้ายแล้วเมื่อสิ่งที่เราไม่สามารถรู้ได้สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ ย่อมสามารถทะลาย barrier ของสิ่งนั้นให้เรารู้ได้ว่ามันคืออะไร และเมื่อเราเข้าใจกฎธรรมชาตินี้ เราจะไม่รู้สึกเสียดายเวลาต่างๆ ที่ผ่านไปเลยแม้แต่นิดเดียว แต่จะทำให้เรากลับรู้คุณค่าของมันให้ลึกซึ้งขึ้น แค่นั้นเอง .. ป่ะ

ขอบคุณแม่ที่ฉีกปฏิทินใบนี้เก็บไว้ให้นะครับ

ต่อไปนี้เป็นรายนามผู้อวยพรวันเกิดผมปีนี้ จักขอบพระคุณอย่างสูง (ขอบคุณทีเดียวเลย mass ดี)

• ใบหยก
• น้องจี๋
• น้องเฟิร์น
• แนนท์ (unish)
• เขม
• ส่วง
• แหม่ม
• ไอ่เก๊ก (แพร)
• น้องฟ่ง
• ตุ๊กตา
• ลูกแก้ว (เมี๊ยว)
• พี่จิ
• เจ้ยู้
• คุณฝ้าย
• ภูมิ (Poomie)
• ใหม่ (Baa Mai)
• GString
• ChoLaPint
• นุ่น ถาปัต (zhiro)
• vee
• Fonnie
• เจนเนตร (janet)
• sinnni
• Nuy
• Punnawat
• Preeyapa
• เจ้าตัวยุ่ง555
• ferin
• เอกนรินทร์
• oupyuu
• จ้อน
• วุ้นเส้น
• Ka doi
• ratima
• ant
• มิ้นตุ๋ย
• พลอยมินตรา
• Kop
• ปาล์มมี่
• toey
• และคนอื่นๆ ที่ไม่ได้กล่าวไว้ในนี้ หากรู้กรุณาแจ้งให้ทราบด้วย

ทั้งหมดข้างบนนี้ มีคนที่ไม่รู้จักด้วย (จาก hi5) ก็เอาเป็นว่าขอบคุณด้วยละกัน
ตอนนี้หมดโปรโมชั่นอวยพรวันเกิดแล้ว กรุณารอปีต่อไป ขอบคุณที่ใช้บริการครับ