เป็นเบื้องหลังการถ่ายทำไตเติ้ลของ HBO ในยุค 1980’s ประมาณปี ‘83 ชื่อว่า “HBO Starship” ถ่ายทำด้วยเทป VHS

คนยุคก่อนนี้ฟิตจริงๆ ได้เห็นเทคนิคการทำ animation แบบ analog แล้วก็น่าทึ่ง ของแบบนี้อยู่ที่สมองล้วนๆ

เพลง คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก

คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
ผมบอกว่า คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้น่ะ มันเอาใจยาก

ทำไมนะหรอ..ก็เวลาที่พวกเค้าทำอะไรให้เราซักอย่างนึง
แล้วเราก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าเค้าไม่ใช่ญาติโกโหติกาอะไร
ที่เราไม่จำเป็นจะต้องหาทางตอบแทน
ก็เลยคิดจะลอง offer เงินให้กับเขา
แต่ใช่ว่าเราคิดจะดูถูกเขานะ
คนเราไม่จำเป็นต้องกินต้องใช้หรือไง
พวกเราเป็นเทวดาอิ่มทิพย์อิ่มบุญกันหมดหรือไร
เขาจะตอบกลับมาทันทีทันใดว่าไม่เป็นไร
เรื่องเล็กๆ แค่นี้ไม่เห็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่
ให้คิดซะว่ายังไงพวกเราก็เป็นคนไทย
อะไรที่ช่วยกันได้ก็ช่วยกันไปก็แล้วกัน
แต่พี่ครับพี่ครับผมซึ้งมากแต่ไม่ได้อยากจะให้พี่ช่วย
ผมแค่อยากจะให้มันเป็นเหมือน professional
ไม่อยากให้มันตลกขำก๊ากเหมือนกับบางวงการ
ที่คนปากหนักและคนหน้าบางต้องทำงานฟรี

คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
ผมบอกว่า คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้หน่ะ มันเอาใจยาก

โอ้ยไม่ต้องบอกก็รู้แล้วน่ะว่าเงินไม่ใช่พระเจ้า
ไม่ต้องเป็นโสดาบันก็รู้ว่าเงินซื้อไม่ได้หมดทุกอย่าง
แต่ในโลกนี้ที่มันไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ
เบิ่งตาดูนิดนึงจะรู้ว่าเงินซื้ออะไรได้บ้าง
สมมุติว่าเราซื้อน้ำให้เพื่อนของเราซักขวดหนึ่ง
อ่ะตีซะนะว่าน้ำขวดนั้นราคาสิบบาท
พวกเราคงเป็นคนดีกันมากสินะที่ไม่ทวง
น้ำแค่ขวดเดียวเองเราซื้อให้เพื่อนของเราได้น่ะ
คราวนี้ลองคิดดูใหม่ถ้าน้ำขวดนั้นราคาสิบล้าน
ไม่ต้องบอกก็คงจะรู้ว่าเราจะทวงไม่ทวง
เพราะไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นน้ำขวดเดียวกัน
สิบบาทหรือสิบล้านเราก็ซื้อให้เพื่อนของเราได้เนาะ
เอ๊ะแล้วคนแบบไหนกันนะที่จะถือว่าเอาใจง่าย
เขาต้องเป็นคนที่เงินซื้อได้และป้ายราคาติดหัวอย่างงั้นหรอ
แล้วคนดีคนอื่นที่ทำอะไรด้วยความจริงใจ
เขาไม่ต้องการให้ใครเอาใจเพื่อทรัพย์สินมาแลกใช่รึเปล่า

คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้เอาใจยาก
ผมบอกว่า คนที่ทำเหมือนเงินซื้อไม่ได้หน่ะ มันเอาใจยาก

ลองคิดดูเล่นๆ เวลาตอนเย็นที่พวกเขากลับบ้าน
ภรรยาที่บ้านเกิดถามพี่จ๋าอยากกินอะไร
ด้วยความมีสไตล์ปัจเจกส่วนตัวเขาจึงรีบตอบกลับไป
อาหารเย็นมื้อนี้เท่าไหร่แต่ถ้าจะทำพี่ก็อยากกิน
ศักดิ์ศรี ผัดกะเพรา ต้มยำ จิตวิญญาณ
อุดมการณ์ แดดเดียว อีโก้ ผัดน้ำมันหอย
ภรรยาที่เคารพได้ฟังดังนั้นก็เลยทำหน้างง
พี่จ๋าสิ่งที่พูดมาหนูไม่รู้จริงๆ จะหาซื้อที่ไหน
ถ้าเป็นหมูเห็ดเป็ดไก่หรดาดทั่วไปก็ยังพอหาได้
แต่ถึงหนูจะหาให้ได้พี่กินเข้าไปยังไงช่วยบอกหนูที
ดูเกิดสิจ้ะน้องจ๋าอย่าเพิ่งใจร้อนนะจ้ะน้องจ๋า
ของต่างๆ ที่พี่พูดมาถึงแม้ว่ามันจะกินไม่ได้
กินไม่ได้ กินไม่ได้ กินไม่ได้แต่เท่นะ
คงเหมือนความดีนั้นไซร้ที่ใครอยากซื้อก็ไม่มีขาย
แต่ถ้าหากว่าใครอยากได้
แต่ถ้าหากว่าใครอยากได้ อยากได้ อยากได้ ต้องทำเอา

TwinMix Postcards มีวางจำหน่ายแล้ว ที่

ร้าน iuvday (ร้านสีฟ้าๆ)
สวนลุมไนท์บาซาร์ โซน อยุธยา ซอย 4

ด่วน! สินค้ามีจำนวนจำกัด Import ตรงมาจากเชียงใหม่ ไม่คิดค่าขนส่งนะ

หลังจากนั้นผมก็ได้ไปทำความรู้จักกับพี่แก๊งค์แห่ง nokhook design ที่ถนนคนเดิน ก่อนหน้านั้นผมก็แอบติดตามโปรเจ็คโฮะ! ของชาวเชียงใหม่ก่อนแล้ว จึงทำให้สนทนากันได้ง่ายขึ้น

หลังจากนั้นได้ทราบข่าวโปรเจ็ค TwinMix ที่ nokhook design จัดขึ้น เห็นว่าโปรเจ็คนี้น่าสนใจ อีกใจก็อยากไปเชียงใหม่อีกรอบ เลยตัดสินใจส่งงานเข้าร่วมด้วยคน ก็เอางานที่ทำตอนอยู่เชียงใหม่ส่งไป ปรากฎว่าได้รับคัดเลือก แถมยังได้คู่กับพี่ฉึ่ง 8e88 อย่างไม่คาดฝันมาก่อนอีกด้วย

จนในที่สุด งาน TwinMix ก็พร้อมเกือบหมดทุกอย่าง เตรียมจัดงานวันที่ 6 มกรา แต่ก็มีเหตุให้ต้องเลื่อนออกไป เป็นวันที่ 27 มกราคม ตอนนั้นผมกำลังอยู่ใน “ขบวนการลำปางฯ” ก็ไม่ได้คิดมากอะไรที่งานถูกเลื่อน แต่คิดว่าจะขึ้นไปอีกมั้ย (กรอบ) ต้องดูกำลังสนับสนุนก่อน

วันที่ 7 มกรา วันสุดท้ายของขบวนการลำปางฯ ผมได้มีโอกาสแวะไปที่ร้าน nokhook design ตามลายแทงที่พี่แก๊งค์วาดให้มา

และแล้ว ผมก็ได้พบกับร้าน nokhook design ตัวเป็นๆ

บรรยากาศร้านดูกลมกลืนกับบ้านในซอยนั้นดีครับ ไม่โดดเด่น แตกแยกแต่อย่างใด

ผมเข้าไปก็ได้คุยกับพี่แก๊งค์ เจ้าของร้าน ถึงเรื่องราวของร้าน nokhook design และเรื่องงาน TwinMix และอื่นๆ อีกสารพัด จับประเด็นได้ว่า พวกเราควรทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ทำในสิ่งที่พวกเรารัก ให้ผู้ใหญ่ในสังคมได้เห็นพวกเรา และให้เกียรติกับพวกเราบ้าง ไม่ได้เป็นแค่คนจัดอาร์ทเวิร์คโรงพิมพ์นะ ศิลปะด้านนี้มันก็มีตัวตนอยู่ และเราพยายามเชื่อมโยง เป็นตัวกลางระหว่างล้านนาจ๋า กับ อินดี้จ๋า ให้มาเจอกันในทางสายกลาง

หลังจากนั้นอยู่ดีๆ ก็มี L.ก.ฮ. เหลือมาจากไหนไม่รู้ ก็เลยนั่งซัดกันไป และสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกันไปเรื่อยๆ จนพระอาทิตย์ตกดิน

งาน Twin Mix Postcards Project ช่วยกันอุดหนุนหน่อยนะครับ :)

มุมหนึ่งของร้านที่มองออกไปเห็นธรรมชาติสีเขียวๆ ได้ตลอดเวลา

เสื้อใหม่ ใน ตู้เก่าคลาสสิค ดึงบรรยากาศในร้านได้อย่างดี

รูปบรรยากาศวันซ้อม grand opening เปิดร้าน nokhook design เมื่อปลายปี 2007

อาศัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นที่พึ่งทางใจ

ม้านั่ง (ยืนไม่ได้ เดี๋ยวตก) ช่วยทำให้ร้านดูเป็นกันเองมากขึ้น

โครงสร้างโมเดิร์นแต่บรรยากาศอบอุ่นร่วมสมัย

ร้าน nokhook ของแท้ ประตูต้องเป็นแบบนี้

อุดหนุนกันหน่อยเน่อ ของดี ราคายุติธรรม

เสื้อยืดสีสันมากมาย มีลายต่างๆ ให้เลือก handmade ซะด้วย

เห็นหน้าร้านแบบนี้ รีบแวะเข้าไปเชียว

บรรยากาศภายในร้าน ดูอบอุ่น เป็นกันเอง และน่าจิบ L.ก.ฮ.

โปสการ์ดก็มีให้เลือกซื้อด้วยเช่นกัน

สุดท้าย ต้องขอบคุณทีมงานนกฮูก พี่แก๊งค์ และ พี่กวาง (นกฮูกสาว) ที่ใจดีมากมาย โอกาสหน้า ถ้าผมหายกรอบแล้ว จะไปอุดหนุนนะครับ :D

ผู้ใดพบเห็นบุคคลไม่ต้องสงสัย 2 รายนี้ ไปก่อเหตุด่วนเหตุดีอันใดขึ้น กรุณาแจ้งเบาะแสให้ทางเรารับทราบด้วย ! เราจะรีบติดตามไปทันที

ผมออกเดินทางไปกับสายการบินคุณหญิงเวลา 4.15 น. จากเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้าไปยังจังหวัดเชียงราย และอำเภอแม่สาย อากาศหนาวจัด หมอกลงจัด พวกเราหายใจกันเป็นควันเลยเชียว ข้ามเขาไปประมาณ 200 กิโลเมตรได้ เราก็ถึงจังหวัดเชียงราย และออกไปอีก 60 กว่ากิโลเมตรก็ถึงอำเภอแม่สาย เราไปถึงนั่นเวลาประมาณ 8 โมงครึ่ง เรารีบทำเรื่องขอข้ามไปฝั่งพม่า เพื่อหลีกหนีปัญหาคนเยอะเบียดเสียดกัน

เมื่อผมได้ข้ามไปฝั่งพม่า ผมรู้สึกเหมือนผมได้มาถึงคลองถมและสะพานเหล็ก บรรยากาศไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่ ข้าวของก็ไม่ได้ถูกกว่าเท่าไหร่ แต่ด้วยบรรยากาศของร้านค้าข้างทาง ที่ส่งสายตาสะกดจิตพวกเราว่า ที่นี่ถูกกว่านะ ซีดีของปลอมก็ทำเนียนอย่างกับของแท้เชียวนะ ราคา box set ก็ต่ำกว่าของจริงเยอะเลยนะ เท่าที่ผมดู ของที่พอจะหาได้ก็เป็นพวก mass มากกว่า ใครฝากซื้อ indie นี่อย่าหวังเลย เข้า 10 ร้าน ไม่มีทั้ง 10 ร้าน แต่ก็มีหลายอย่างที่น่าโดนเหมือนกันนะ

เราเดินชอปปิ้งจนถึงบ่าย 2 จึงข้ามกลับมายังประเทศไทย บรรยากาศเริ่มคึกคัก เรารีบชิงกลับก่อน เพราะเบื่อพวกแผงขายไพ่ ขายซิปโป้ ขายบุหรี่ปลอม รวมทั้ง beggar ทั้งหลาย

เราออกเดินทางไปกินข้าวกลางวันที่วัดร่องขุ่น จ.เชียงราย วัดสวยนะ ดูตั้งใจทำ แต่เสียดายที่ห้องน้ำทองคำปิดซ่อมอยู่ ได้กินข้าวมันไก่ อร่อยเชียวหล่ะ หลังจากนั้นพวกเราก็เดินทางกลับมายังเมืองเชียงใหม่ เส้นทางช่วงนึงจะมีการปรับปรุงซ่อมแซมอยู่ ต้องขับด้วยความระมัดระวัง ก็นั่งกันหูเยอะ (หูอื้อ) กันไป จนมาถึงเมืองเชียงใหม่เวลา 2 ทุ่มกว่าๆ

หลังจากนั้นผมก็ออกไปพบกับพรรคพวกขบวนการฯ ที่ตอนนี้ขึ้นมาเชียงใหม่เรียบร้อยแล้ว เป้าหมายคืนนี้เริ่มต้นที่ร้าน northgate ตรงประตูช้างเผือก เป็นร้านที่เล่นดนตรีสดแนว jazz ได้ดีทีเดียว และวันอังคาร ร้านจะมี jam session ด้วย

หลังจากนั้นเราก็ไปที่ร้าน babilon ใกล้ๆ โรงเรียนยุพราชฯ เพื่อเยี่ยมเยียนพี่หนุ่ม ที่คราวที่แล้วสร้างความสนุกให้เราที่เวทีเรกเก้ งานกาดหลู่เมืองปาย

พอเวลาใกล้เที่ยงคืน เราก็รีบที่จะพุ่งไปหาพี่ตุ๊กแห่งร้าน brasserie เพื่อฟังดนตรี blues กีต้าร์ฮีโร่ในตำนาน วันนั้นโต๊ะเต็ม พวกเราต้องนั่งตรงบันได แต่ก็สนุกเต็มที่ พี่ตุ๊กไม่เคยทำให้พวกเราเสียใจ พวกเรานับถือพี่ตุ๊กเหมือนพ่อคนนึงเชียว หลังจากนั้นเราก็ไปต่อข้าวมันไก่ประตูช้างเผือก (อีกแล้วครับท่าน) แล้วก็กลับที่พัก หลับเป็นตายกัน

วันอาทิตย์ที่ 6 มกราคม 2551
เราตื่น 10 โมงครึ่ง เลยชวนแคทกับดิวไปนั่งร้านกาแฟ รอพวกที่เหลือตื่น ดิวต้องกลับบ้านก่อน แล้วพวกนั้นก็ตามมาเจอกัน เพื่อไปกินข้าวที่ร้านเย็นตาโฟศรีพิงค์ (เย็นตาโฟสี pink) รสชาติเยี่ยม แต่ให้น้อยมาก ชามใหญ่บะเร่อ ใส่ลูกชิ้นหัวนม 2 เม็ด เส้น 1 กระจึ๋ง เครื่องเคียงตกแต่งพองาม พวกเราเบิ้ลกันคนละ 2 ชามยังไม่ระคายกระเพาะ หลังจากนั้นก็ไปดูภาพถ่ายฝีพระหัตถ์พระเทพฯ ที่หอศิลป์มช. สวยงามครับท่าน หลังจากนั้นชาวลำปาง ก็ต้องแยกย้ายกลับบ้านที่ลำปาง เหลือแค่ ผม / แคท / เขม อยู่เชียงใหม่

เราก็เดินทางกันด้วยรถเครื่องของเขม ผมกับเขมไปหาจั๊กที่เชียงใหม่ฟลอร่า หลังจากนั้นแคทก็ออกมาเจอกันแล้วก็ไปถนนคนเดินกัน แน่นอน พวกเรามุ่งหน้าไปยังร้าน กระบือการค้า ของพี่บอย cb แล้วเราก็ไปกินขนมจีนกันในวัดสำเภา ชามละ 15 บาท ขอแนะนำเมนูขนมจีนน้ำเงี้ยวและแกงเขียวหวาน ร้านในสุดเลย หลังจากนั้นเรากลับมาที่ร้านพี่บอยอีกรอบ ผมได้ช่วยพี่บอยขายเฉาก๊วย สนุกดี แคทกับเขมยืนคุยกับพี่รถไดฮัทสุ มนุษย์กาแฟ พี่แกละเมียดจริงๆ คาปูเป็นคาปู อย่าลืมไปอุดหนุนกัน จอดอยู่หลังร้านกระบือการค้า แล้วเราก็ลาพี่บอย พี่อั๋น พี่ตั๊ก เพื่อไปหาพี่แก๊งค์ nokhook design แล้วก็ได้ไปคุยกับพี่แก๊งค์ซักพักนึงเกี่ยวกับงาน TwinMix ที่จริงๆ ต้องจัดวันนี้ แต่ก็ต้องเลื่อนออกไป (พี่แก๊งค์ไม่ต้องคิดมากนะครับ ผมเข้าใจ)

ตอนนั้นเวลา 20.30 น. แล้ว วันนี้แคทต้องกลับ กทม. เที่ยว 21.00 น. เดินกันไม่ดูเวลาเล๊ย เขม ผม แคท รีบบึ่งกันเพื่อไปเอากระเป๋าแคทที่ที่พัก แล้วรีบไปยังอาเขตให้ทันรถ

พวกเราไปด้วยรถมอไซค์ของเขม นั่งซ้อน 3 กันไป หมวกไม่ใส่ ทะเบียนไม่ต่อ ถ้าโดนจับทีจบเห่แน่

20.45 เราติดไฟแดงอยู่หน้ากาดสวนแก้ว จะทันมั้ยๆ
20.48 ถึงคอนโด เอากระเป๋าแคท ปิดห้อง วิ่งๆๆ กดลิฟท์
20.51 เขม standby รถหน้าคอนโดพร้อมออก พวกเรารีบโดดขึ้นรถทันที
20.55 ลอดผ่านแยกข่วงสิงห์ บนถนนไฮเวย์ อีกประมาณ 2 กิโลจะถึงแล้ว
20.56 ไฟแดงแยกข้างหน้า เบรคกระทันหัน เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น “เกียร์ค้าง” ไปต่อไม่ได้ ตอนนั้นจอดติดไฟแดงอยู่แยกแม่โจ้ พอดีข้างๆ เป็นรถสิบล้อ ตอนนั้นไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว นอกจากไปให้ทัน ผมเลยวิ่งไปคุยกับคุณลุงที่ขับสิบล้อ ขอติดไปลงอาเขต คุณลุงโอเค ขึ้นมาเลย
20.57 โดดขึ้นสิบล้อ ตอนนั้นไฟเขียวอยู่ ผมกับแคทอยู่บนสิบล้อ เขมจูงมอไซค์ไปตามข้างทาง ด้วยสีหน้าเซ็งๆ
21.00 ความเร็วใน console ของสิบล้อมันช่างช้าเหลือเกิน รถกำลังลอดอุโมงค์ ขึ้นจากอุโมงค์นี้เราจะโดดทันที
21.01 ขึ้นจากอุโมงค์แล้ว เราอยู่ตรงข้ามอาเขตแล้ว ผมรีบโดดลงไปทันที ลืมไปว่าสูงระดับสายตา เรารีบขอบคุณคุณลุงสิบล้อ แล้วเตรียมข้ามถนน super highway ไปให้เร็วที่สุด
21.02 วิ่งข้าม highway ข้ามปูนกั้นขอบถนน 4 อัน ถนน 8 เลน จนถึงหน้าทางเข้าสถานีขนส่งอาเขต
21.03 รีบวิ่งเข้าไป และลุ้นรถทัวร์แต่ละคันที่ออกมา “ไม่ ยังไม่ใช่ๆ” “นี่ก็ไม่ใช่ๆ”
21.04 ในที่สุด ก็ไปส่งแคทถึงรถได้ทันพอดี เหนื่อยโคตร
21.05 รถออก mission complete !

หลังจากนั้นผมก็เดินข้ามไฮเวย์ไปรอเขมที่เดินจูงรถเครื่องมา แล้วเราก็กลับมาถึงหอพัก แล้วก็สลบไปด้วยความเหนื่อย

วันจันทร์ที่ 7 มกราคม 2551
วันนี้ผมต้องเดินทางกลับกทม.แล้ว เที่ยวเวลา 21.45 น. (ไม่ต้องโบกรถสิบล้อแล้ว) วันนี้เป็นวันว่าง ผมเลยแวะไปหาพี่แก๊งค์ nokhook design ที่ร้านซะหน่อย นั่งคุยกับพี่แก๊งค์จนถึงเย็น

หลังจากนั้นก็ไปหาพี่บอยที่นิมมานฯ แล้วผมก็ลาพี่ทั้ง 3 (พี่แก๊งค์ พี่กวาง พี่บอย) ไปหาเขมและเพื่อน กินข้าวเย็นกัน แล้วเขมก็ไปส่งผมเก็บของที่หอ แม่คุณหญิงมารับไปส่งที่อาเขต เขมกับจางก็แวะมาส่งผมด้วย คราวนี้นั่งรอเวลา ไม่ต้องลุ้นให้ตื่นเต้น แล้วรถก็ออกตรงเวลาพอดี

6.45 น. ของเช้าวันอังคารที่ 8 มกราคม 2551
รถก็ถึงยังกรุงเทพฯ ทุกอย่างก็กลับสู่ปกติอีกครั้งนึง..

ผมกับแคท (ท่านหัวหน้าขบวนการฯ เมื่อครั้งที่แล้ว) ก็ได้ตระเตรียมกันว่า จะออกเดินทางไปเยี่ยมพรรคพวกชาวลำปาง เนื่องจากห่างหายกันมา 2 เดือนกว่าแล้ว และกะว่าเที่ยวปีใหม่ไปด้วยเลย และกะว่าไปงาน TwinMix ด้วยเลย ไปทีเดียวได้นก 3 ตัวเลย

เราออกเดินทางด้วยม้าเหล็ก จากสถานีหัวลำโพง เที่ยวเวลา 22.00 น. ด้วยขบวนรถด่วนตู้พัดลม เก้าอี้ปรับเอนหลังได้ 60 องศา (นั่งจริงๆ ไม่ถึง เพราะข้างหลังเป็นฝรั่งขายาว แม่ง..) เรากำลังมุ่งหน้าสู่นครลำปาง เมืองรถม้า ฮี่ๆ คร่อกๆ

รถจอดทุกสถานีในกรุงเทพฯ และสถานีหลักๆ ทำให้เรานอนไม่ค่อยหลับ แถมไฟก็เปิดสว่างตลอดคืน อากาศก็หนาว ใครนอนหลับได้คนนั้นเจ๋งมาก ถือว่าเป็นผู้ที่สามารถตัดขาดทางโลกได้แล้ว เราก็หลับๆ ตื่นๆ ได้ทีละ 15 นาที (ตามหลักของไอน์สไตน์ที่ให้ deep sleep ครั้งละ 15 นาที) จนถึงเวลาที่ง่วงถึงที่สุดประมาณตี 4 ครึ่ง ทุกคนก็พร้อมใจกันง่วง ทำให้ได้หลับได้ซักชั่วโมงกว่าๆ

เราตื่นมาอีกทีที่สถานีอุตรดิตถ์ เวลาประมาณ 6 โมงเช้า มีคนมาขายกาแฟร้อน พวกเรารีบคว้ามาทันที อย่างไม่ต้องคิดใดๆ เพราะมันหนาวมากเวลานั้น

หลังจากนั้นรถไฟก็พาไปสถานีไหนจำไม่ได้ ผมก็ขอออกไปเดินยืดเส้นยืดสายไปโบกี้อื่น ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เราอยู่โบกี้ที่ 8 ผมก็เดินไปดูโบกี้ 7 เพราะเห็นมันโล่งๆ ดี พอเดินไปถึงโบกี้ 7 กำลังจะเดินกลับมาตู้ 8 ระหว่างทางเชื่อมโบกี้ ผมกำลังจะก้าวขา มีเสียงนายรถไฟบอกว่าเดินไปข้างหน้าๆ หลังจากนั้น 3 วินาที โบกี้ 7 และ 8 ก็ขาดออกจากกัน ผมก็ได้แต่ยืนงงอยู่โบกี้ 7 คนเดียว คนในโบกี้ 8 ก็งงว่าเฮ้ย กูโดนทิ้งหรอวะ โบกี้ 8 จอดอยู่เฉยๆ

ขณะที่โบกี้ 7 กำลังออกวิ่งไปข้างหน้า ตอนนั้นผมก็งง แล้วหันหลังกลับไปดูโบกี้ 7 ปรากฎว่าไม่มีคนเลย มีผมอยู่คนเดียว ผมเลยรีบเดินไปข้างหน้าในที่ๆ มีคนเยอะๆ ไว้ก่อน (กลัวโดนทิ้ง) ผมเดินผ่านไปโบกี้ 6 ก็ยังไม่มีคนอยู่ เลยเดินไปอีกถึงโบกี้ 5 หลังจากนั้นไม่นาน โบกี้ 6 ก็โดนตัดทิ้ง ผมคิดในใจขณะยืนอยู่ตรงประตูทางเชื่อมของโบกี้ 5 ว่า “กูเกือบโดนทิ้งแล้วมั้ยหล่ะ ทำไมกูโชคดีอย่างนี้เนี่ย” หลังจากนั้นผมจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น นายรถไฟตอบผมว่า “อ้อ กำลังตัดตู้ออกหน่ะ มันว่าง 2 ตู้” ในเวลานั้นผมยืนหนาวสั่นอยู่ข้างๆ ห้องน้ำของโบกี้ 5 และแล้วไม่นาน โบกี้ 5 ที่ผมยืนอยู่ก็ถอยหลังกลับไปต่อกับโบกี้ 8 สำเร็จ ผมได้เห็นวิธีการเชื่อมต่ออย่างชัดเจน หลังจากนั้นผมก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง ในขณะนั้นสายตาของคนในโบกี้ 8 ต่างจับจ้องมาที่ผม เหมือนเป็นแขกผู้มาเยือนจากแดนไกล..

หลังเหตุการณ์ตื่นเต้นครั้งนั้น ผมก็กลับมานอนต่อ ตอนนี้ร่างกายรู้สึกอุ่นขึ้น เลือดสูบฉีดมากขึ้นแล้ว พวกเรารอลุ้น เมื่อไหร่จะถึงจุดหมายปลายทางของเราซักที ก็หลับๆ ตื่นๆ ไปจนถึงสถานี “นครลำปาง” เวลา 10.18 น. เราได้นัดแนะพบชาวลำปางที่นี่ หลังจากนั้น 10 นาที เราก็พบกัน

ตอนนี้ในรถ มี ใหม่ / แป๊ว / เขม / แคท / ผม เราเดินทางไปกินข้าวเช้ากันโดยด่วน หลังจากนั้นดิวก็ตามมาเจอกันที่ร้าน หลังจากนั้นเราก็มุ่งหน้าไปยังอุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อน ไปต้มไข่กินกัน ไปแช่น้ำพุร้อน และเล่นน้ำตกแจ้ซ้อน พวกเราอยู่บนนั้นจนพระอาทิตย์ตกดิน

ใครเหยียบพลาด ตกน้ำ ขาพองแน่ (ลองจุ่มมาแล้ว ร้อนใช้ได้เลย)

นี่ชั้นล่างสุด ยังไม่ถึงชั้น 1 เลย เดินขึ้นไปมีทั้งหมด 6 ชั้น (อันตราย ห้ามเล่นน้ำทุกชั้น)

หลังจากนั้นก็แวะออนทัวร์ไปบ้านของแต่ละคน พวกเราซื้อกับข้าวไปกินข้าวที่บ้านเขม ไปชาร์ตแบตมือถือ ก่อกองไฟ L.ก.ฮ. แกล้งแมว hiphop กันที่บ้านแป๊ว และอาบน้ำนอนที่บ้านใหม่ คืนนั้นเป็นคืนที่สนุก แฮปปี้ และเหนื่อยเพลียมากไปในตัว พวกเราหลับเป็นตาย

ทีแรกนัดกันว่า 9 โมง จะไปเล่น slider กัน (นั่งบนลังกระดาษลงมาจากเนินหญ้าที่สูงพอสมควร) แต่พวกเราก็ตื่นกันไปซะเที่ยง ทำให้อดโปรแกรมนี้ไป วันนี้เลยเป็นวันชิว ไปกินข้าวเที่ยงแถวสะพานรัษฎา แล้วก็ไปนั่งร้านกาแฟ “โก๋กาแฟ” จนถึง 4 โมง พวกเราออกเดินทาง จะไปดูเงาพระธาตุกลับหัวกันที่วัดพระธาตุลำปางหลวง ปรากฎว่าไปถึง วัดปิดแล้ว พวกเราพลาดไปงานนี้

หลังจากนั้นเพื่อนๆ ก็มาส่งผมที่ขนส่งลำปาง เพราะผมมีภารกิจจะต้องไปแม่สายวันรุ่งขึ้น พวกเรามารอรถเที่ยวที่จะไปเชียงใหม่กัน ระหว่างนั่งรอ พวกเราก็มีปาร์ตี้เลี้ยงส่งผมเล็กๆ ที่ท้ายรถ แล้วเวลา 18.30 น. รถก็มา ผมรีบวิ่งไปขึ้นรถ เดี๋ยวไม่ทัน พวกนั้นมาส่งผม และโบกไม้โบกมือกันจนทุกคนบนรถมองผมกันหมด ผมไม่สนใจหรอก ฮ่าๆ ผมรีบตรงไปยังเบาะหลังแล้วหลับทันที

รถมาถึงขนส่งอาเขตเวลา 2 ทุ่มตรงพอดี ผมรีบไปที่พักและรีบเข้านอนทันทีเพราะต้องตื่นตั้งแต่ตี 3

โปรดติดตามตอนต่อไป (แม่สาย-เชียงใหม่) …

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

ได้ยินหลายคนชวนไปดูหนังเรื่องนี้ ก็เลยหลวมตัวไปดูซักหน่อย เห็นฉายแค่โรงหนังสยามที่เดียว

หนังเรื่องนี้ดูจะเน้นกลุ่มแฟนๆ The Beatles เป็นหลัก เพราะเอาเพลงของ The Beatles มาใส่ถึง 33 เพลง (ได้ยินว่าคัดมาจากทั้งหมด 300 กว่าเพลง) เป็นหนังที่สะท้อนสังคมยุคปี 60s ชื่อของตัวละครก็เอามาจากชื่อในเพลงเป็นส่วนใหญ่ จุดเด่นอยู่ที่การเล่าเรื่องด้วยเพลง คล้ายๆ หนังแนว musical

เริ่มเรื่องแรกๆ ก็น่าเบื่อๆ หน่อยนึง แต่พอกลางๆ เรื่องจะเริ่มสนุกขึ้นๆ หนังจะเริ่มศิลป์ขึ้น (สันนิษฐานว่าเป็นเพราะ LSD) พระเอกหน้าตาดี นางเอกสวย เพลงเพราะ ไม่วาบหวิวเท่าไหร่ เห็นหัวนมซ้ายแป๊ปนึงตามธรรมเนียมหนังฝรั่ง มุมกล้องเฉยๆ ปกติ กราฟฟิคประกอบก็ดีนะ

บอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้เป็นหนัง romantic / musical อย่าหวังว่าจะตลก ที่ชอบที่สุดน่าจะเป็นเรื่อง การตัดต่อจังหวะให้เข้ากับเพลง กับการเดินเรื่องอย่างแนบเนียน ที่เหลือไปดูกันเอง เดี๋ยวหมดสนุก

เรื่องนี้ให้ 4/5 ดาว ใครเป็นแฟน The Beatles ที่ร้องเพลงได้จะเพิ่มความสนุกขึ้นอีก 10%

คุณหญิง

แคท พี่เด็ด

เคท มด นุ่น ฝัน

พี่ภูมิ พี่แนน

ใหม่ แป๊ว เขม ดิว เจ๊โอ๋ becca พี่เล็ก

พี่ตุ๊ก พี่ใหม่ พี่หนุ่ม

พี่บอย พี่อั๋น พี่ตั๊ก

วันนี้จริงๆ จะต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว เพราะซื้อตั๋วเอาไว้แล้ว แต่ด้วยความลุยของผมและท่านหัวหน้า จึงพยายามหาทางที่จะอยู่ต่อให้ได้ เราจึงเอาตั๋วกลับกรุงเทพฯ ที่ซื้อไว้แล้ว เอาไปที่ท่ารถที่ปาย แล้วฝากพี่รถตู้ ปาย-เชียงใหม่ เอาตั๋วไปเลื่อนวันให้ พี่เค้าก็ใจดีนำไปเลื่อนให้ (ให้ค่าเสียหายไป 80 บาท แลกกับตั๋ว 2 ใบราคาพันกว่าก็ถือว่าคุ้มมาก) หลังจากนั้น แล้วแต่ดวงชะตาฟ้าลิขิต

เรากับแคทกลับไปที่พักเก็บกระเป๋า วันนี้เจ๊โอ๋ชวนไปพักที่ unicorn จะได้ปาร์ตี้แคมป์ไฟกัน ประมาณบ่ายสอง พวกเรามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจีนเพื่อเล่นชิงช้าและกินบะหมี่ยูนนาน

บ่าย 4 โมงกว่าๆ กลับมาเอาตั๋ว ปรากฎว่าพี่เค้าลืมฝากเที่ยวนี้ขึ้นมา เลยต้องรอเที่ยว 1 ทุ่ม พวกเราเลยเอาของไปเก็บที่ unicorn แล้วก็ขึ้นไปลาพี่เล็กที่ร้าน เพราะวางแผนกันว่า ตีสามคืนนี้จะออกจากปาย ขึ้นไปห้วยน้ำดัง แล้วกลับเชียงใหม่กัน

หกโมงกว่า พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว เราลงมาหาของกินในเมืองกัน และซื้อบาร์บีคิวขึ้นไปกินกันแคมป์ไฟ แล้วก็เดินไปเอาตั๋วรถ ดีใจมาก ขอบคุณพี่รถตู้นักๆ

21.00 น. เราเริ่มบาร์บีคิวปาร์ตี้รอบกองไฟกัน เฮฮาสนุกสนานมาก ด้วยค่าที่พักคนละ 50 บาท เราร้องเพลงกัน Lกฮ กัน จุดพลุ สนุกสนานรื่นเริง เวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วอย่างกับม้า งานนี้ต้องขอขอบคุณเจ๊โอ๋มากมาย พร้อมกับวลีเด็ดว่า “i love you long time baby”

ตีสามกว่าๆ ของวันที่ 27 ตุลาคม 2550
พวกเรารีบเก็บกระเป๋า checkout แบบกันเอง ออกเดินทางไปยังอุทยานแห่งชาติ “ห้วยน้ำดัง” หนาวมาก อุณหภูิมิตอนนั้น 13 องศา พวกเรามานั่งสุมกันใต้ผ้านวมผืนเดียว รอพระอาทิตย์ขึ้น ทุกคนเฝ้ารอดูพระอาทิตย์ขึ้นกับทะเลหมอก ประมาณ 6 โมงเช้า ก็ได้เห็น วันนั้นฟ้าไม่ค่อยเปิด ไม่ได้ดูทะเลหมอกเต็มสูตร แต่ไม่เป็นไร คนเริ่มเยอะแล้ว เรารีบไปกันดีกว่า

แล้วเราก็ถึงเชียงใหม่ประมาณ 8 โมงครึ่ง ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดกัน แล้วก็แยกย้ายไปพักผ่อน

เรามาเจอกันอีกทีตอนเย็นๆ ไปนั่งร้านนิมมานกัน เขมเป็นคนออกความเห็น แล้วหลังจากนั้นเรากับแคทก็ชวนพรรคพวกไปดูพี่ตุ๊กกันที่ brasserie ทุกคนต่างหลงใหลพี่ตุ๊กกัน และพร้อมใจกันพูดว่า “สุดยอดว่ะ” แล้วพวกเราก็ไปซัดข้าวมันไก่ประตูช้างเผือกกันก่อนกลับ

เช้าวันที่ 28 ตุลาคม 2550 เราต้องกลับกันแล้ว ตื่นมา 11 โมง ใหม่แวะเอารูปมาให้ แล้วก็จากกัน เหลือเรากับท่านหัวหน้า ตอนบ่ายก็ไปชิวนั่งร้านกาแฟ เก็บของ เก็บห้อง ไปเดินถนนคนเดินก่อนกลับ แวะไปซื้อเสื้อร้านนกฮูก ไปลาพี่บอย cb แล้วก็กลับไปเอากระเป๋าแล้วไปขึ้นรถตอน 21.30 น.

พี่แก๊งค์ ร้านนกฮูก ที่ถนนคนเดิน

วาดรูปไม่เหมือน 1 บาท ร้านพี่บอยถนนคนเดิน (แคทได้เป็น guest งานนี้)

กลับถึงกรุงเทพฯ เวลา 6.30 น. ทุกอย่างกลับสู่ปกติ

จากนั้นก็ตามไปกินข้าวเที่ยงที่ unicorn จะเห็นป้ายเขียนว่า “กินตีน” อยู่หน้าร้าน หลังจากกินข้าวเสร็จ เราก็เตรียมตัวจะขึ้นไปร้านพี่เล็กอีกแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะไปไหนกันดี ไม่ได้วางแผนการไว้ซะด้วย เราจึงโบกรถกระบะขึ้นไปร้านพี่เล็ก (เอามอไซค์ไปคืนแล้ว) คนเมืองปายใจดี

ถึงร้านพี่เล็ก พวกเราก็กลิ้งๆ นั่งๆ นอนๆ ทำตัวเยี่ยงลูกค้าวีไอพี ด้วยเหตุที่ว่างกันเกิน จึงหาอะไรเล่นกันแก้เซ็ง ก็ได้โดมิโน่ของร้านพี่เล็ก ช่วยทำให้หายเซ็งได้ กติกามีอยู่ว่า ใครแพ้โดนเขียนแขน เล่นไปตาแรกผมแพ้ ตาที่สองผมก็แพ้อีก ตาที่สามก็แพ้อีก แต่หลังจากนั้นผมไม่แพ้แล้ว และความรุนแรงและขนาดของฟอนท์ที่เขียนบนแขนเริ่มใหญ่ขึ้นๆ คนหลังๆ เริ่มซวย โดนตาเดียวโดนเขียนเยอะกว่าผมโดน 3 ตาซะอีก พวกเราเล่นจนถึง 5 โมงเย็น ก็ขึ้นไปรอดูพระอาทิตย์ตกกันบนพระธาตุแ่ม่เย็น ทีแรกว่าจะฉุบราชาขึ้นพระธาตุ แต่เกรงจะไม่จบในวันเดียว เลยเปลี่ยนเป็นวิ่งแข่งขึ้นพระธาตุแทน แล้วสุดท้ายก็ต้องขึ้นไปนั่งรอเวลาบนนั้นซะนานเชียว ฮ่าๆ

พอพระอาทิตย์เริ่มหายไป พวกเรารีบลงไปโบกรถกระบะติดเข้าเมือง ไปเดินเล่นงานกาดหลู่วันที่ 2 ไปดูงานวัด ปาลูกดอก ยิงปืน ดูชนกว่าง วันนี้สนุกเพราะว่ามีเพื่อนๆ แล้ว สุดท้ายก็ไปจับจองที่หน้าเวทีเรกเก้เหมือนเดิม พี่หนุ่มก็มาร้องเล่นดนตรีเหมือนเมื่อวาน สนุกมาก เห็นหน้าก็รู้ว่าโต๋ล่งตง จนมืดค่ำ พวกเรากลายเป็นไอคอนของเวทีนี้ไป มีแต่คนเข้ามาถ่ายรูปพวกเราดั่งมาเที่ยวชมปายไนท์ซาฟารี

เวลาเที่ยงคืน ก็หมดเวลาสนุกแล้วสิ เจ๊โอ๋ชวนพวกเราไปนั่งแคมป์ไฟที่ unicorn เก่า นอกเมือง ก็ได้ไปนั่งคุยกันรอบกองไฟแก้หนาว

จนถึงเวลา 4.30 น. จึงได้เวลาแยกย้ายไปนอนกัน ตอนนั้นหมอกลงจัดมาก อย่างกับ silent hill พวกนั้นเดินมาส่ง เห็นคุณยายกำลังเตรียมของใส่บาตร นกกำลังออกจากรัง พวกเราก็แยกย้ายเข้านอน

ติดตามต่อปายปายปาย…