วันที่ 26 ตุลาคม 2550

วันนี้จริงๆ จะต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว เพราะซื้อตั๋วเอาไว้แล้ว แต่ด้วยความลุยของผมและท่านหัวหน้า จึงพยายามหาทางที่จะอยู่ต่อให้ได้ เราจึงเอาตั๋วกลับกรุงเทพฯ ที่ซื้อไว้แล้ว เอาไปที่ท่ารถที่ปาย แล้วฝากพี่รถตู้ ปาย-เชียงใหม่ เอาตั๋วไปเลื่อนวันให้ พี่เค้าก็ใจดีนำไปเลื่อนให้ (ให้ค่าเสียหายไป 80 บาท แลกกับตั๋ว 2 ใบราคาพันกว่าก็ถือว่าคุ้มมาก) หลังจากนั้น แล้วแต่ดวงชะตาฟ้าลิขิต

เรากับแคทกลับไปที่พักเก็บกระเป๋า วันนี้เจ๊โอ๋ชวนไปพักที่ unicorn จะได้ปาร์ตี้แคมป์ไฟกัน ประมาณบ่ายสอง พวกเรามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจีนเพื่อเล่นชิงช้าและกินบะหมี่ยูนนาน

อ่านต่อ »

ตื่นเช้ามาวันที่ 25 ตุลา ผมจะหาร้านโจ๊กกินตอนเช้า แต่หาไม่เจอ อากาศหนาวใช้ได้เลย สุดท้ายมานั่งร้าน all about coffee เจอเขมกับแคทนั่งชิวอยู่ เลยสั่งอะไรมากินซักหน่อย วันนี้เรานัดกับชาวลำปางว่าจะไปกิน lunch กันที่ unicorn guesthouse เจ๊โอ๋ พอเริ่มใกล้ถึงเวลา ก็กลับไปที่พักเก็บของ เพื่อย้ายไปอยู่ห้องที่ถูกกว่า เพราะรู้แล้วว่าเอาไว้แค่ซุกหัวนอนเท่านั้น

จากนั้นก็ตามไปกินข้าวเที่ยงที่ unicorn จะเห็นป้ายเขียนว่า “กินตีน” อยู่หน้าร้าน หลังจากกินข้าวเสร็จ เราก็เตรียมตัวจะขึ้นไปร้านพี่เล็กอีกแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะไปไหนกันดี ไม่ได้วางแผนการไว้ซะด้วย เราจึงโบกรถกระบะขึ้นไปร้านพี่เล็ก (เอามอไซค์ไปคืนแล้ว) คนเมืองปายใจดี

ถึงร้านพี่เล็ก พวกเราก็กลิ้งๆ นั่งๆ นอนๆ ทำตัวเยี่ยงลูกค้าวีไอพี ด้วยเหตุที่ว่างกันเกิน จึงหาอะไรเล่นกันแก้เซ็ง ก็ได้โดมิโน่ของร้านพี่เล็ก ช่วยทำให้หายเซ็งได้ กติกามีอยู่ว่า ใครแพ้โดนเขียนแขน เล่นไปตาแรกผมแพ้ ตาที่สองผมก็แพ้อีก ตาที่สามก็แพ้อีก แต่หลังจากนั้นผมไม่แพ้แล้ว และความรุนแรงและขนาดของฟอนท์ที่เขียนบนแขนเริ่มใหญ่ขึ้นๆ คนหลังๆ เริ่มซวย โดนตาเดียวโดนเขียนเยอะกว่าผมโดน 3 ตาซะอีก พวกเราเล่นจนถึง 5 โมงเย็น ก็ขึ้นไปรอดูพระอาทิตย์ตกกันบนพระธาตุแ่ม่เย็น ทีแรกว่าจะฉุบราชาขึ้นพระธาตุ แต่เกรงจะไม่จบในวันเดียว เลยเปลี่ยนเป็นวิ่งแข่งขึ้นพระธาตุแทน แล้วสุดท้ายก็ต้องขึ้นไปนั่งรอเวลาบนนั้นซะนานเชียว ฮ่าๆ

อ่านต่อ »

ต่อจากตอนที่แล้ว คืนวันที่ 23 (วันเกิดคุณหญิง) เรากับท่านหัวหน้าก็มาวางแผนการเดินทางล่วงหน้าของวันถัดไป แผนมีเพียงแค่ว่า “เฮ้ย ไปปายกัน พรุ่งนี้เช้าตื่นแล้วไปเลย” ไม่มีการถามต่อจากนั้น ไม่มีคำถามเรื่องที่ว่าจะพักไหน จะยังไง อะไร มีแค่คำเดียว “เออ ไปเว่ยๆ” แล้วก็เข้านอน

เช้าวันที่ 24 ตุลาคม เราตื่น 7.30 น. รีบเก็บกระเป๋าแล้วพุ่งออกจากที่พักเวลาเคารพธงชาติพอดี ไปถึงสถานีขนส่งเวลา 8.15 น. รีบวิ่งไปถามรถตู้ไปปาย สรุปได้รถเที่ยว 9 โมงตรง เลยแวะไปหาอะไรรองท้องก่อน เรารีบกลับมารอที่รถเวลา 8.45 น. ทุกคนต่างพร้อมใจกันมาครบแล้ว พี่คนขับจึงตัดสินใจออกรถทันใด ผมกับท่านหัวหน้าได้นั่งกับพี่คนขับ (ขอโทษที่ผมจำชื่อพี่ไม่ได้) พี่แกเล่นชวนคุยตลอดทาง ปล่อยมุขแป้กบ้างขำบ้างอีกตะหาก เอาเป็นว่า เวลา 3 ชั่วโมงบนรถตู้คันนี้ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่คนขับเอง ส่วนท่านหัวหน้าหลับๆ ตื่นๆ

ผมนั่งลุ้นไปกับโค้ง 1,682 โค้ง (ถ้าจำไม่ผิด นับแล้วลืม) แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อท่านหัวหน้าเริ่มพะอืดพะอม แล้วรีบบอกให้พี่คนขับหยุดรถโดยด่วน หลังจากนั้นก็พุ่งลงข้างทาง ปล่อยของเหลวส่วนบุคคลทันที ตรงนั้นมันเหลืออีกประมาณ 100 โค้ง (20 นาที) ก็จะถึงปายแล้ว อ่านต่อ »